In dit tweede deel van de trilogie ‘Juliana, vriendin van mijn moeder’ ontvouwt zich Emily's moeizame aankomst in Nederland als een leven dat zich langzaam, soms pijnlijk, vormgeeft. Het strak verzuilde sociale klimaat van de jaren vijftig en zestig perst haar in de rol van moeder en huisvrouw, terwijl het gezin jaar na jaar groeit en de ruimte voor haarzelf steeds smaller lijkt te worden. Charles is een steun in haar bestaan, maar het gevoel buitenstaander te zijn vreet aan haar — de omgeving kijkt op haar neer.

Haar verlangen naar Fleur en Rosie zwelt ondertussen aan tot iets ondraaglijks en dat gemis laat diepe sporen na. Clara blijft onvermurwbaar en weigert elk bezoek. Ook Ben laat haar in de kou staan. In haar vertwijfeling grijpt Emily naar een onwaarschijnlijk middel: zij schrijft een brief aan Koningin Juliana en vraagt de vorstin om wat haar eigen omgeving haar onthoudt — genade. De Koningin laat het niet bij een loos gebaar: er komt een bezoekregeling. Voor de dochters is de hereniging een blijde verrassing, maar de vreugde heeft een schaduwzijde — 's avonds botviert Clara haar wraakzucht op de meisjes, en het geluk van de dag wordt hun duur betaald gezet.

De bijzondere verwantschap die Emily ervaart met Koningin Juliana groeit uit tot een van de dragende krachten in haar leven — een anker voor haar persoonlijke groei en haar groeiende verbondenheid met het land dat zij als kind al in haar hart had gesloten. Gaandeweg daagt het besef dat zij, ondanks alles, op haar plek is in het naoorlogse Nederland. In Watergeesten, het derde en sluitende deel van de trilogie, verdiept en verstevigt zich die nieuwe identiteit — als wortels die eindelijk, na jaren van zoeken, vaste grond vinden.