Ruby luisterde nog maar half. Ze verbeet zich in stilte dat haar broer de aanslag op Pearl Harbour belangrijker vond dan haar jaarlijkse kerstinkopen. Waarom hadden ze die haven in Amerika uitgerekend in de drukke decembermaand moeten bombarderen? Hadden ze nou echt niet nog een maandje kunnen wachten? mopperde ze inwendig. Ze had heimelijk gehoopt dat Noèl haar naar de winkels in het Fort zou begeleiden. Het gaf haar een gevoel van status, van getrouwd zijn. Uit frustratie wapperde ze zich met een van Noèls Dutch Burgher Union bulletins koelte toe. Er zat nu niets anders op dan de schuchtere Violet mee te vragen. Ze schoof haar stoel naar achteren en keek naar haar schoonzus, die op dat ogenblik het theekopje van tante Rina nog eens bijschonk.

“Violet, trek wat leuks aan, dan neem ik je straks mee uit lunchen bij de Pado, eh… goh, hoe heet hij ook al weer?... dat gezellige restaurant in York Street.”

Violet was die ochtend van plan geweest om haar moeder in de keuken te helpen met de bereiding van de traditionele Engelse kerstcake, maar ze wist dat haar protesten bij Ruby weinig zouden uithalen. Geruisloos zette ze de theepot terug op het dienblad.