Veronique van der Griend werd begin jaren vijftig in Amsterdam geboren. Het waren de naoorlogse jaren, waarin het sterk gecompartimenteerde Nederland te maken kreeg met een grote toestroom van repatrianten uit Nederlands-Indië. Als meisje voelde Veronique de druk die haar buitenlandse moeder ervoer om zich te verzetten tegen de heersende vooroordelen in hun omgeving. Door de lat hoger te leggen voor haar grote gezin en de culturele waarden waarmee ze zelf was opgegroeid aan haar kinderen door te geven, kon ze later met trots terugkijken op haar prestaties. Maar Veronique worstelde voortdurend met een opgelegde identiteit die haar vreemd was, tot 1974, toen ze haar eerste reis naar Ceylon maakte en haar verre familieleden ontmoette, die ze alleen kende van de verhalen van haar moeder. Alles viel op zijn plaats. Hoewel er weinig van het koloniale verleden van het land overgebleven is, voelt Veronique zich er thuis en bezoekt ze het land trouw elk jaar.